Sarlat is de parel van de Périgord! Prachtig zoals deze stad gespaard is gebleven van de industriële revolutie en zo uit de middeleeuwen lijkt te zijn overgevlogen. De enige moderne ingreep in de stadsstructuur is een lange rechte straat die de stad doormidden snijdt, enige overblijfsel van een modernisatie: het litteken van een vroegere paardentram.
Maar verder zijn er niets dan smalle straten met heerlijk goed bewaarde of gerestaureerde gebouwen, pleintjes, winkeltjes en hier en daar een plukje stadsgroen.
Natuurlijk is Sarlat een trekpleister voor toeristen. De straten lopen er vol van en het is soms moeilijk om een foto te maken van een leeg steegje - het komt op seconden aan. Maar laat dat je niet weerhouden om ook eens een bezoek te brengen aan Sarlat! De sfeer is er ontspannen, overal zijn winkeltjes met antiquiteiten of brocante, leuke kleding en voedsel en delicatessen.
Van notenolie en truffels tot foie gras - je kan er alles vinden. En overal terrasjes, restaurantjes en ijssalons :-d De Périgord is duidelijk de gastronomische streek bij uitstek - voor wie gek is van de Franse keuken.
Statige gevels en vakwerkhuizen wisselen elkaar af, torens en torentjes zie je overal. De meest opvallende is de Lanterne des morts, een mystiek bouwsel waarvan men niet weet waarvoor het ooit diende.
Op het marktplein is er altijd wel een mimespeler of muziekgroepje dat optreedt. Ambiance is er zeker in Sarlat!
Wij genoten echt van ons namiddagje daar. En mocht je zelf ook eens in de Périgord verblijven, sla dan deze stad niet over - het zou zonde zijn.
Overal waar we gaan in Frankrijk kunnen we altijd wel "het mooiste stadje van Frankrijk" bezoeken. ;-)
Dit keer is dat Saint-Amand-de-Coly. Ver rijden was het niet, want het gehucht waar ons vakantiehuisje staat behoort tot dezelfde gemeente.
St-Amand is niet alleen bekend om zijn mooie ligging in het landschap, maar ook voor zijn 12e eeuwse versterkte adbijkerk.
Deze wordt op dit ogenblik gerestaureerd. De gemeente probeert daarvoor fondsen bijeen te krijgen.
Er is een uitgestippelde wandeling - ongeveer een uurtje wandelen - waarmee men een zowel het dorp zelf als de nabije omgeving verkent. Een aanrader! Je kan parkeren aan de ingang van het dorp en je krijgt in het plaatselijke touristische kantoortje (het eerste huis rechts) een beschrijving in jouw taal mee.
Er is zelfs een aangepaste wandeling gewijd aan de lokale weerwolf - le Leperou.
Net als alle architectuur in de Dordogne baadt ook dit dorpje in een mengeling van grijze en oker tinten - een lust voor het oog.
Als we er kans toe krijgen dan gaan we op vakantie altijd naar een lokale markt. Zeker in Frankrijk heerst er altijd een zuiderse sfeer.
Gisteren bezochten we de zondagsmarkt in het nabij gelegen dorpje Saint-Geniès.
Net als vele dorpjes in de Dordogne heeft het zijn Middeleeuwse trekjes goed bewaard.
En het marktje had alle charme die nodig was - én natuurlijk alle gewenste streekproducten ... alhoewel - zo gek zijn we niet van foie gras. Maar er was ook een lokale kaasmakerij, een kraam met olijven, veel verse groentjes (zoete ajuinen!), lokale koekjesbakkers en notenkwekers. Meer moet dat niet zijn, niet? En alles overgoten met een grote scheut zon.
Alleen hadden we wat vroeger moeten zijn voor vers brood - dat weten we dan ook al weer ;-)
Dus we gingen naar huis met een kleurrijke boodschappenmand - en goed gevuld!
Het vrouwke is er weer eens in geslaagd om een fantastisch vakantiehuisje te vinden.
Na al onze actieve vakanties in bergachtige streken, hadden de kinderen er op aangedrongen om eens een huisje met zwembad te nemen.
En vermits we al iedere keer als we door de Dordogne reden op weg naar de Mediterranee of Pyreneeën we opmerkten dat "het hier ook wel heel mooi is" en dat "we hier ook eens naar toe moeten"- is het deze keer dus een huisje in de Dordogne geworden.
We zijn in een onooglijk dorpje terecht gekomen (de naam lijkt het wel groter te maken): Saint-Amand-de-Coly. En dan nog in een gehuchtje van dat onooglijke dorpje - Chassagne, wat niet meer is dan een groepje van vijf-zes boerderijen (omgebouwd tot tweede residenties of vakantiewoningen) op een open plek in bos.
Het huisje zelf lijkt een restauratie van iets oud. Maar of dat echt zo is moet ik eens aan de eigenares vragen. Alhoewel met oud aandoende rustieke materialen opgebouwd, lijkt erg veel nieuw te zijn.
Even een korte rondleiding?
De woonkamer: heel gezellig en warm en - wat ons erg aanstaat - tegelijk koel van temperatuur. Maar misschien is dat niet verwonderlijk als je muren hebt van vijftig tot zeventig cm dik. Voor alle zekerheid houden we de luiken overdag toe. We zitten toch in de tuin.
De keuken heeft alles wat nodig is. En nog meer in een aanpalende berging. Er is een leuk ontbijttafeltje met hoge krukstoelen.
Enkele attenties van de eigenares.
De dakconstructie is opgetrokken in zware eiken balken, met een onderdak in houten planken. De slaapkamers zien er daardoor heel rustiek uit. Als je 's ochtend de luiken open gooit zie je dit: glooiende heuvels met bos, het huis van de buren en onder het raam ...
... waar het voor de kinderen natuurlijk allemaal om draait: het zwembad! Amper twintig minuten na de aankomst lag er al ééntje in. Dochter had er de ganse rit door Frankrijk naar verlangd.
Gelukkig hadden de buren (toevallig ook Vlamingen) wél pompjes mee, want ik had een lading opblaasplastic aangeschaft, maar geen pompje ...
En in die warmte blijkt een mens niet genoeg adem te hebben ...
Onderweg naar de Dordogne tegengekomen op de Aire des Milles Etangs.
Ze lijken zo weggelopen uit de film ...
les Gendarmes ...
