Verhuisdag naar Cornwall

Devon zit er al op. Tijd om te verhuizen naar Cornwall voor het tweede luik van ons bezoek aan Zuid-West Engeland.

Om tien uur moesten we het eerste vakantiehuisje uit dus hadden we een volledige dag voor de trip westwaarts. Maar eerst nog een kort bezoekje aan Dalwood, het zo typisch Engelse dorpje waar we dagelijks doorsjeesden. En wat bleek: het kerkje was er Anglo-Romaans, de in onbruik geraakte telefooncel was omgevormd tot ruilbox en de lekkerste koekjes kan je er gewoon aan een poort kopen! Gelukkig had ik genoeg muntstukken op zak.

Van de mogelijke snelle routes naar Cornwall, een noordelijke en een zuidelijke, koos ik er geen één. Want die vermeden beide het nationale park van Dartmoor en dat wou ik op zijn minst eens vanuit de wagen gezien hebben.

Dat leverde alleen beelden op genomen vanop enkele stopplaatsen langs de weg. Uitgestrekte plateau's en heuvels vol heiden, schapen en Dartmoor-pony's, de kale rotsmassa's (tors) op de toppen ... en veel wandelaars. Genoeg gezien om te beslissen dat we hier ooit nog eens naar terug komen.

Onze laatste stop was halverwege, bij Postbridge. Hier bezochten we één van de bezoekerscentra van het nationaal park. En het was heerlijk uitblazen bij de twee bruggen over de oostelijke Dartrivier.

Beide bruggen blijken geklasseerd te zijn. De oudste dateert al van de dertiende eeuw. De zware platte rotsblokken hadden er al eeuwen postverkeer op zitten toen er na een vijfhonderd jaar een tweede en grotere brug gebouwd werd.

Vakantiehuisje 2017

Dit jaar zijn we in Engeland terecht gekomen. Dank zij de wisselkoersdalingen van de Ponden ten gevolge van de Brexit eigenlijk. Want we wilden al jaren geleden de overtocht maken, maar werden toen telkens afgeschrikt door de hoge prijzen van vakantiehuisjes hier.

Maar nu zijn we er toch.

De overtocht was niet met ferry, maar met de Chunnel. Een belevenis op zich. De reis door het zuiden van Engeland bracht ons langs Stonehenge. Blijkbaar is dat goed vanuit de wagen te zien, met een vreselijke kijk(!)file als gevolg ... Wat een idee om daar de weg te versmallen tot één strook.

En dit is het vakantiehuisje voor de komende week. In Stockland, een verloren plek in Devon, niet ver van de grens met Dorset. Maar niet zo maar een verloren plekje, want het is gelegen in de Blackdown hills, en die staan te boek als een AONB, ofte Area of Outstanding Natural Beauty.

Zo ziet het het AONB-landschap er voor de deur uit - als dat geen pareltje is! Op de voorgrond de tuin, maar verder houtkanten en bosjes bij de vleet, kronkelende weggetjes tussen geschoren hagen (wel erg dicht bij elkaar - Je ziet niks en je ziet niks aankomen!) en meanderende beekjes waar je soms via een wad, soms via een steil bruggetje over moet.

Even een toertje door het huisje maken?  Is snel gebeurd want het is maar drie kamers en twee (jawel twee!) badkamers groot.

De ingang en de zithoek

Eethoek en keuken, mét bloemen uit de tuin - lieve attentie van de eigenares.

En tenslotte de slaapkamers. Netjes en gerieflijk. 
Het schijnt hier ongelooflijk stil te zijn. Een goede zaak want we willen goed uitgerust zijn om morgen naar een ander AONB te gaan. We zitten hier namelijk omringd door meerdere Area's of Outstanding Natural Beauty, én enkele Nationale parken! We gaan niet kunnen kiezen waar eerst naartoe.

Les gendarmes

Onderweg naar de Dordogne tegengekomen op de Aire des Milles Etangs.

Ze lijken zo weggelopen uit de film ...

les Gendarmes ...

Terug van weggeweest

Voila - terug van weggeweest.

De Ferry's in de haven van Rosslare

Een stoutmoedige juveniele Spreeuw op het strand van Rosslare

Zo'n Ferry reis dat is toch een beetje saai. Tijdens de heenreis hield het ontdekken van het schip zelf ons wat bezig, maar als je dat al eens gezien hebt blijft er weinig over. Een tip: genoeg leesvoer en/of gezelschapspelletjes meenemen.

Gelukkig zijn er nog dolfijnen of walvissen om naar uit te kijken, en passeren er veel zeevogels, waaronder een hoop Jan-Van-Genten. Zouden dat die van Little Skellig zijn?

Aankomst in Cherbourg

Varen over de baren

Toen we besloten naar Ierland te gaan op vakantie moest er ook besloten worden hoe we er naar toe gingen. Het vliegtuig nemen was een optie. Maar dan konden we weer niet veel meenemen en moest er een dure huurauto bovenop de goedkope vlucht. Het alternatief was een duurdere overtocht met de Ferry gekoppeld aan het voordeel van de eigen - en volgeladen - auto te kunnen meenemen. Dat laatste, én het feit dat de kinderen nooit eerder een langere boottocht meemaakten deed de balans doorslaan naar het ferry-met-eigen-wagen scenario.

Dus donderdag waren we volop bezig met inladen. De week voordien werden valiezen van zolder gehaald, uitgekozen welke kleren meegingen zodat deze al konden gewassen en in pakjes klaargelegd op het bed in de logeerkamer. Dat is een taak die vooral aan het vrouwke toegewezen is. Alhoewel ... toegewezen? Hier geldt blijkbaar een vrij klassieke rolverdeling. Vrouwlief zorgt voor de keuze van wat er allemaal mee op reis moet, en manlief zorgt er voor dat al die spulletjes netjes gestapeld in de wagen raken. En o wee als iemand op het terrein van de ander komt. Ik kan het niet hebben als vrouwlief zich komt moeien met het vullen van de wagen. Het enige waar ik voor zorg is dat mijn kleertjes mee zijn, dat de specerijendoos mee is en het schoeisel van iedereen. Die laatste dagen voor het vertrek zijn toch altijd een beetje stressy. Want je wil niks vergeten, en de tuin moet een laatste onderhoud, 

Maar tenslotte komt er dan dat heerlijke moment, het ogenblik dat je wegrijdt uit je straat, op weg naar je vakantiebestemming. Tegen dat ik de straat uit ben is alle stress al van me afgegleden en ben ik al volledig in vakantiemodus. Heerlijk ogenblik is dat. Het is dan even wennen aan de wagen, die volgeladen toch wel anders aanvoelt. En ditmaal zeker, want we gingen op reis met een nieuwe familiewagen. En die reed heerlijk stil, na onze even lawaaierige als betrouwbare Mitsu-diesel van 18 jaar oud.

Onderweg naar Cherbourg - want daar vertrok onze ferry - stopten we lukraak ergens aan de Normandische kust voor een pauze. Bij toeval kwamen we zo uit bij Pointe du Hoc, de rotsmassa die tussen de befaamde Omaha en Utah stranden ligt. Misschien is het er altijd zo druk, maar ik vermoed dat de herdenking van de Groote Oorlog van 100 jaar geleden ook wat extra interesse opwekt voor bekende sites uit de tweede wereldoorlog. 

Pointe du Hoc, tussen Omaha beach en Utah beach

Naar Ierland kan je niet alleen met low-cost vliegtuigmaatschappijen naar toe, maar ook met low-cost ferrymaatschappijen. Celtic links is er één van. Of beter - was, want toen we in Cherbourg aankwamen voor de overtocht naar Rosslare bleek de maatschappij niet meer te bestaan! Toen ik lichtjes ongerust bij de balie van Stenalines informeerde waar de balie van Celtic was zegden ze me daar doodgemoedereerd dat Celtic opgedoekt was en opgekocht door Stena. En of ik die ochtend geen sms-je ontvangen had met die info? Nee? Oeps- sorry. 
Grapjassen die low-costers ...  Maar gelukkig hadden we toch een schip, en kajuit.

 Sinds die éne film wil iedereen op de boeg, maar je kon niet dichter dan dit.

De overtocht verliep zo vlekkeloos zodat we ons 's ochtends bijna afvroegen waarom de vrouwelijke helft van het gezin pilletjes tegen zeeziekte genomen had ... tot we zwalpend naar het restaurant liepen. Zeebenen - je hebt ze of niet.

De kust bij het naderen van Ierland langs die zuidoostelijke kant ziet er nogal saai uit, 

 ... maar toen we goed tweehonderdvijftig kilometer westwaarts gereden waren, was dat beeld al goed bijgesteld!

Upper lake