Een dak leggen in de Dordogne

Als je in de Dordogne steden en dorpen bezoekt vallen de traditionele gebouwen op door hun steile daken bedekt met natuursteen. Ik was er al onmiddellijk door geïntrigeerd want dat moet toch een ongelooflijk gewicht zijn?

Door St-Geniès wandelend zag ik enkele dakwerkers bezig dergelijk dak af te werken. Beneden stond hun camionette geladen met platte kalkstenen. Ze brachten ze tot werkhoogte met een frontlader met lange arm en van daar werden ze naar de twee mannen op de nok gegooid. Een heel werk! Er schijnen niet veel dakleggers meer te zijn die dit soort van daken kunnen maken.

Dergelijke dakbedekking wordt in de Dordogne "Lauzes" genoemd. Er moet een zwaar gebinte voor nodig zijn want als ik dat even uitrekende kwam ik voor een dakbedekking van 25 tot 35 cm dik op zo'n 500 tot 800 kg per vierkante meter!

Je kan je hier in de Dordogne dus best een goede "charpentier" zoeken die zijn ambacht goed verstaat! De spanten en nok worden in dik kastanjehout gemaakt, en steil van vorm - om de vertikale druk van al die stenen te kunnen dragen. En die dakbalken worden nog steeds met traditionele gat-pen verbindingen verbonden. Hoe belangrijk het werk van een "charpentier" is blijkt wel dat dit ambacht onderscheiden wordt van dat van de "menuisier", de gewone timmerman.

Spijtig kon ik nergens dergelijke dakconstructie van binnen bewonderen. Ik vond slechts dit kleine dakje van een kleine aanbouw langs de straat. Kreeg ik toch een beetje een idee hoe het er van onderen uit ziet.

Domme

Even ten zuiden van Sarlat ligt het ommuurde dorpje Domme. We kwamen het in elke brochure tegen waar het telkens wordt aangeprezen om zijn mooie ligging in een bocht van de Dordogne.

Als vestingsstad ligt het er hoog gebouwd en vanop de muren overzie je de Dordogne vallei. Langs de overkant zie je bijvoorbeeld Roque-Gagéac en de heuvel waarop de tuin van Marqueyssac gelegen is.

Langs de stadsmuren stond er ook een tijdelijke tentoonstelling, met leuke dierfiguren in plaatijzer en brons.

Domme is een wirwar van kleine straatjes en steegjes waar het gezellig doorheen kuieren is, maar wel warm! Er was geen wolkje aan de lucht te bekennen! Een ijsje op het marktplein zorgde voor verkoeling. Mocht dat niet voldoende zijn, is er ook nog een bezoek aan de grot onder dat plein mogelijk. Maar daar hadden we bij dit korte bezoek geen tijd meer voor. Dat houden we tegoed voor een volgende keer.

Monsieur Crapaud & Mme Escargot

De tuin van ons vakantiehuisje kennen jullie al.

Maar let eens op het betonnen deksel in het gazon rechts

Dat is gebroken en er zit een gat in.

Wanneer je het opheft dan zie je de bewoner - Monsieur Crapaud.

En Monsieur Crapaud heeft een onderhuurder - Mme Escargot :-)

Of zou die onderhuurder niet een onderhuurder zijn, maar gewoon een snack?

Dan ziet het er niet goed uit voor Mme Escargot ...

La Vézère per kano

Hoe klein kan de wereld zijn! Reizen we helemaal naar de Dordogne en dan blijkt Schoon Broer en zijn Vriendin hier ook te logeren - op slechts negen km van ons. Zomaar in het volgende dorpje!

Natuurlijk trokken we ook samen er op uit en vermits Schoon Broer tijdens zijn vakantie telkens eens wil kayaken of kanoën, besloten we tot een tochtje op het water samen.

Vriendin zorgde voor de reservering - zij kan dat het vlotste als Française - en zo trokken we op een namiddag richting St Léon sur Vézère.

Ik was blij dat we naar de Vézère gingen en niet naar de Dordogne. De Vézère is een zijrivier van de veel grotere Dordogne en daardoor knusser.  We kozen voor het traject dat als het mooiste aangeduid stond. Daarvoor moet je in St Leon het busje in, wordt je stroomopwaarts afgezet in Thonac en moet je 12 km varen, drie bruggen ver en voorbij St-Léon tot de (erg) kleine aanlegplek te Tursac. Van daar word je terug naar St Léon gevoerd. 

We voeren er de ganse tijd tussen het groen en de rotsen. We passeerden kastelen en gleden onder overhangende kliffen. Laaghangende takken en ondiepe plekken met waterranonkel maakten de tocht soms spannend.

Net voor la Roque kregen we zin in een ijsje en vonden we gelukkig een aanlegplekje.

Het passeren van de troglodytische site van La Roque St Christophe kondigde het eind van ons kanotochtje aan.

Maar niet het eind van de dag - want in St-Léon werd het stadje klaargemaakt voor de 14e juli!

Wat hier op een Vlinderstruik zit!

Thuis hebben we ook een Vlinderstruik. En daar komen altijd vaste gasten op af: vooral Atalanta's, Distelvlinders en Grote vos zijn er te zien, wat aangevuld met wat witjes of zandoogjes.

Maar wat we hier op de Vlinderstruiken zien! Eerst en vooral wat gefladderte van stand:

een zwangere Koniginnepage en een Keizersmantel (f. argyrea),

en een sierlijke Koninspage.

Dan verder het plebs zoals een Grote boswachter,

Dambordjes in alle posities,

en hooverende Kolibrivlinders.

... dat is toch wel wat anders dan op de Vlinderstruik thuis!