Vakantiehuisje 2 - 2017

Aangekomen in Cornwall bleek ons tweede vakantiehuisje echt een toppertje!

Gelegen langs een diep in het land ingesneden kreek, het watergevogelte hoor je al lokkend roepen als je het raam openzet! De bootjes liggen fotogeniek te dobberen op nauwelijks 100m afstand en net om de hoek is er een Inn met lekkere hapjes. Wat moet je meer hebben?

Misschien een rondleidinkje?

 Beneden de twee slaapkamers en het sanitair

De trap leidt naar boven waar alles in één grote, loftachtige ruimte samen zit: keuken, zithoek en eethoek.  Alles heel knus aangekleed. We voelden ons onmiddellijk thuis.

O ja - de voorkant ziet er zo uit. Een kleine binnenplaats waar vier auto's moeten worden gestald (heel wat gemanoeuvreer!), maar het steegje er naar toe zit vol smalle bloemrijke voortuintjes. Je rijdt letterlijk door een boeket naar binnen.

Verhuisdag naar Cornwall

Devon zit er al op. Tijd om te verhuizen naar Cornwall voor het tweede luik van ons bezoek aan Zuid-West Engeland.

Om tien uur moesten we het eerste vakantiehuisje uit dus hadden we een volledige dag voor de trip westwaarts. Maar eerst nog een kort bezoekje aan Dalwood, het zo typisch Engelse dorpje waar we dagelijks doorsjeesden. En wat bleek: het kerkje was er Anglo-Romaans, de in onbruik geraakte telefooncel was omgevormd tot ruilbox en de lekkerste koekjes kan je er gewoon aan een poort kopen! Gelukkig had ik genoeg muntstukken op zak.

Van de mogelijke snelle routes naar Cornwall, een noordelijke en een zuidelijke, koos ik er geen één. Want die vermeden beide het nationale park van Dartmoor en dat wou ik op zijn minst eens vanuit de wagen gezien hebben.

Dat leverde alleen beelden op genomen vanop enkele stopplaatsen langs de weg. Uitgestrekte plateau's en heuvels vol heiden, schapen en Dartmoor-pony's, de kale rotsmassa's (tors) op de toppen ... en veel wandelaars. Genoeg gezien om te beslissen dat we hier ooit nog eens naar terug komen.

Onze laatste stop was halverwege, bij Postbridge. Hier bezochten we één van de bezoekerscentra van het nationaal park. En het was heerlijk uitblazen bij de twee bruggen over de oostelijke Dartrivier.

Beide bruggen blijken geklasseerd te zijn. De oudste dateert al van de dertiende eeuw. De zware platte rotsblokken hadden er al eeuwen postverkeer op zitten toen er na een vijfhonderd jaar een tweede en grotere brug gebouwd werd.

Otter valley

De wandeling van Otterton richting Budleigh Salterton werd ons aangeraden als een wandeling met zicht op watervogels. De wandeling loopt door de Otter vallei. Deze eindigt aan de zee in een estuarium die natuurreservaat is. Iets stroomopwaarts, ter hoogte van de brug bij South farm startten we de wandeling.  Helaas was er net een excursie met studenten aan de gang op de zoute graslanden ter hoogte van de kijkhut, dus veel vogels waren er niet te zien.

Monding van de Otterrivier bij Budleigh Salterton

Daarna volgden we de South West Coastal path noordwaarts tot Ladram bay.

De kust bestaat er uit rode rotskliffen in de meest uiteenlopende gekke vormen uitgesleten. De strandjes zijn er door de steile rotsen ontoegankelijk, maar de vogels weten die rust te waarderen.
De rode rotsen zijn oud. Veel ouder dan het materiaal van de kliffen oostwaarts richting Lyme Regis - deze hier dateren uit het Trias (250 miljoen jaar geleden). 

Zicht op Crab ledge

Bovenop de kliffen is er eerst een strook kalkgrasland, wat er in het voorjaar prachtig moet uitzien, en verder glooiende velden vol graan, mais of koetjes. Het Kruipend stalkruid groeit er tot op de akkerranden en overal zie je Putters.

Bij Ladram bay was het moeilijk om de fotogenieke Ladram rocks te fotograferen zonder een stukje van het lelijke caravan park mee in beeld te krijgen, maar het lukte nog net.

Van daar af ging het terug landinwaarts naar Otterton en de Otter vallei.

Aan de rivier is Otterton mill te vinden, een watermolen die net als die in Lyme Regis omgetoverd is tot café annex kunstcentrum.  De moeite waard om te bezoeken en er de lekkere cakes te proeven.

In de Otter vallei zagen we geen otters, noch ijsvogels. Maar het blijft een fijne wandeling langs het ondiepe water. Hier en daar kan je een grindstrandje op en je voeten verkoelen.

Lulworth cove & Durdle door

De kustlijn bij Lulworth is, ondanks de lullige naam - prachtig.

Lulworth cove, the Stair hole en Durdle door zijn geologische bezienswaardigheden die je niet mag gemist hebben als je naar de Jurassic coast gaat.

Voor ons was het wel een uurtje rijden vanuit het vakantiehuisje maar het was de moeite waard.

Lulworth cove

Lulworth cove is een haast cirkelvormige inham in de kustlijn. Er zijn er nog maar dit is de mooiste. De baai lijkt wel ontstaan te zijn door de inslag van een meteoriet of als krater van een vulkaan. Maar niks is minder waar.

Stair hole

Bij de Stair hole kan je min of meer begrijpen hoe deze inhammen ontstonden.

Stair hole

De gesteenten lopen er redelijk vertikaal en de eerste laag is hard. Maar eens de zee een zwakke plek ontdekt, zoals hier bij de Stair hole dan kunnen de zwakkere gesteenten die er achter liggen sneller oplossen en een baai vormen, die met de loop der tijd steeds groter wordt.

Durdle door en zicht naar Bat's hole

Bat's hole

St Oswalds bay & the Mano' War, steile afdaling richting Durdle door

Bij St Oswalds bay zie je het proces halverwege, met de Man o' War rotsen als overblijfsel van de harde rotslaag. 

Maar hoe ze ook ontstaan zijn - het levert prachtige vergezichten op! 

Smal weggetje?

Als je dacht dat je smalle weggetjes kende, dan ken je dit smalle weggetje nog niet.

Eén auto breed, kronkelend en langs beide kanten hagen - tot op de wegrand - zodat je niemand of niks ziet aankomen. Spannend van begin tot einde ... zo zijn alle weggetjes in de Blackdown hills. 

Gelukkig kwamen we de ganse week geen enkele tegenligger tegen, op de dag na dat Jongste zoon dit filmpje maakte.  Dan was zowel postbode als vuilbakman op pad ...

Je kan het filmpje ook vertraagd afspelen, mocht je misselijk worden aan deze snelheid ;-)
Bekijk het dan in Youtube modus, en kies bij instellingen een lagere afspeelsnelheid.